Wat een weken…
Eerst werd Bai Yi, 2 dagen na zijn 6e verjaardag, voor het eerst ziek! We schrokken behoorlijk, want hij gaf aan dat hij heel hevige pijn had midden op zijn voorhoofd en ook last van zijn ogen. Doordat hij last van zijn ogen had, was hij misselijk en moest ook overgeven. Natuurlijk eerst het ziekenhuis gebeld met de behandelend oogarts. Zij verzekerde mij dat het niet van zijn ogen kon komen, aangezien Bai Yi net compleet bekeken was en helemaal niets afwijkends was gevonden. Het probleem lag dus niet bij zijn ogen. “U kunt het beste de huisarts bellen, als die het noodzakelijk vindt kunt u weer terug naar ons, maar ik denk niet dat het nodig is”. Dus de dokter gebeld, en die kwam ‘s middags toen ik op school was. Hij vertelde mijn moeder dat Bai Yi een virus had die inderdaad in het voorhoofd zat en die al deze symptomen veroorzaakte. Maar… het heerste voornamelijk in het …. bejaardentehuis! Nu zou mijn oma gaan verhuizen naar een aanleunwoning, maar Bai Yi was daar nog niet geweest. Toch zal hij het ergens hebben opgelopen.
Hij is 3 dagen goed ziek geweest, maar knapte toch weer op binnen de aangegeven tijd. Nog even een paar dagen wat lullig geweest, maar is nu volledig beter.
Op zaterdag na Bai Yi vierde mijn schoonzus, tante Linda, haar verjaardag en Bai Yi mocht mee en zou daar slapen. Omdat hij nu net beter was, hebben we hem wel op bed gelegd, maar weer mee naar huis genomen. Want als hij nog wel last had, was dat niet zo prettig voor z’n tante.
Op woensdag 18 januari was er briefje zwemmen voor B. Van boven af te zien deden de kinderen heel erg hun best, maar wij als moeders zijnde zagen toch echt wel dat het geen materiaal nog was, die les dan, om te mogen afzwemmen. We hadden ons er al bij neer gelegd dat het nog een maandje zou duren voordat er weer een kans zou komen. De kinderen werden weggestuurd om nog 5 minuten in het warme water te spelen, en … Bai Yi moest, samen met het andere jongetje, blijven zitten. Wij moeders begrepen er helemaal niets van. Maar de heren kregen hun sticker voor het afzwemmen! Helemaal blij: kind en moeder!
Helaas was het afzwemmen wel op zaterdag 21 januari: dezelfde dag als het verhuizen van mijn oma naar een aanleunwoning in het verzorgingstehuis. Dus Kees heeft helpen verhuizen, samen met mama, Judith en Maurice, en nog wat familieleden die meehielpen, en ik ben samen met Bai Yi naar Judo geweest. Een beetje regelmaat zal helpen om wat rustig te blijven ivm afzwemmen en al het chaos dat eromheen aan de gang was. Dacht ik… Bij judo heeft meester Michel Bai Yi zo vaak aan moeten spreken dat hij uiteindelijk ook op de bank terecht kwam. Na een preek aan het eind van de les van mijzelf, zijn we naar mijn moeders huis gereden waar Opoe was. Bai Yi heeft moeten nadenken hoe hij het ging oplossen en ook waarom hij eigenlijk al deze dingen deed, het ging al zo’n lange tijd heel goed!
Hij heeft 3 kwartier zitten nadenken. Hij wilde sorry zeggen tegen de meester en hij had dit allemaal gedaan omdat hij de meester wilde vertellen dat hij mocht afzwemmen! Dus weer terug naar judo, waar de meester zijn excuses heeft aanvaard en ook hem succes wenste met zijn afzwemmen. MAAR in het vervolg moet Bai Yi voor de les even vertellen dat hij iets wil vertellen. Gelukkig had Michel heel snel door wat er aan de hand was, en weet hij hier heel goed mee om te gaan.
De verhuizing was om 15.00 eindelijk rond, net op tijd om naar huis te gaan en om te kleden voor het afzwemmen. Om 16.00 stond ons mannetje klaar om af te zwemmen en hij heeft ook zijn B-diploma! HOERA! Alleen moet hij wel beter op zijn borstcrawl letten, want tijdens het afzwemmen leek het nergens naar. Zijn zwemlerares Sabien heeft hem ook verteld dat hij normaal veel beter kan zwemmen, maar hij kreeg toch zijn diploma. Terwijl Kees en ik dachten dat hij het misschien toch niet zou krijgen… Toen ik Bai Yi erop aansprak tijdens het aankleden, zei hij doodleuk: Ja dat weet ik, maar met A-diploma afzwemmen deed ik het ook niet goed en toen kreeg ik ook mijn diploma! Dus ik wist dat ik het ging krijgen.” Nu wat moet je daar nu tegenin brengen?
Elke dag worden we eraan herinnerd dat Bai Yi echt aan het groeien is: hij is zo wijs. Hij is begonnen met het lezen van boekjes. Hele simpele, maar toch. Hij heeft heel gevatte antwoorden: “Maar dat doe jij toch heel erg goed, papa. ik ben heel erg trots op je!” En als antwoord op de vraag wanneer hij nu precies weer hoofdpijn kreeg nadat hij weer beter was: “Ik wilde weten hoe de zon eruit zag, dus ik heb zonder bril recht in de zon gekeken!” Kees heeft hem toen maar heel rustig uitgelegd dat iedereen moeite heeft met in de zon kijken, maar dat iemand met albinisme daar veel meer last van heeft. Hij moest beloven dat nooit meer te doen!
Vandaag bij VISIO heeft hij ook gespeeld met een jongetje dat ook albinisme heeft. Mijn moeder heeft aan deze ouders verteld dat Bai Yi een zwembril heeft op sterkte. Daar had deze moeder nog nooit van gehoord. Het adres van Basseleur wilde ze ook hebben, want zij wilde ook voor haar zoon een zwembril op sterkte! Ik vind het wel heel erg jammer dat ik niet meer zelf met Bai Yi mee kan naar VISIO omdat het van dag veranderd is, maar ik hoop dat ik toch via de mail op de hoogte kan worden gehouden.
Van Caroline kreeg ik in ieder geval een update van hoe het vorige week op school eraan toe ging en dat was goed. Bai Yi zat stil in de kring, wel frummelend aan zijn kleren, maar het was een grote vooruitgang! Hij doet het goed met gymen, heel erg opmerkelijk gezien zijn handicap. Hij werkt goed door, doet goed mee met knutsel opdrachten. De opdrachten van Caroline doet hij over het algemeen goed, maar hij houdt zich niet aan een kijkstrategie, ja als hij erop aangesproken wordt dan wel. Hij vindt het lastig om 3 foto’s op volgorde te leggen en dan te verwoorden. Het is heel vreemd, want hier thuis heeft hij met zo’n soort opdracht met meer plaatjes er veel minder moeite mee. Toch zag ik vanavond wel wat het probleem is: hij haalt het 2e en 3e plaatje door elkaar, waardoor de volgorde niet meer klopt. Ja dan heb je met 3 plaatjes snel de volgorde fout. PLUS: HIJ WIL ALLES TE SNEL DOEN.
Al met al gaat het goed met onze kanjer.
Over 2 weken mogen Jeroen en Ellen naar China om hun zoon uit Jiaxing in hun armen te sluiten. We gaan ze volgen op hun weblog. Spannend. Ik heb ze nog een blog kunnen geven van een Engelsman die momenteel in Jiaxing/China is en die in het kindertehuis vrijwilligers werk doet.
John kwam op ons een beetje verkeerd over, omdat wij hem niet kennen en dan kan ik het niet laten om een berichtje achter te laten. Wat bleek: hij stuurde meteen een berichtje terug en legde uit hoe zijn woorden waren bedoeld. Hij wilde juist duidelijk maken dat in Jiaxing kindertehuis heel veel dingen goed zijn en dat de verzorgsters juist heel veel om de kinderen geven. Dit in tegenstelling tot veel andere kindertehuizen. John is een heel aardige vent en we hopen nog veel op zijn blog te lezen. We konden overigens meteen Mishelle Rudzinsky een mailtje sturen; Haar dochter staat op de foto’s van John. Deze dochter moet zij nog gaan halen in China en zij had geen recente foto’s van haar. Ze was heel erg blij verrast met de foto’s en I made her day! later bleek ook wel waarom: zij had echt een rot dag gehad. Blij dat we iemand zo kunnen helpen. Overigens is Shane nog steeds vrijwilliger in het kindertehuis, dus wij hopen via John een beetje contact met hem te krijgen of in ieder geval informatie.
Nu afwachten hoe het met Jeroen en Ellen gaat. In ieder geval moeten ze niet vergeten om te vragen om foto’s van hun zoon. Wij waren dat vergeten…
En dan nu:
新年快乐 (Xīnnián kuàilè = gelukkig Nieuwjaar) Het is vanaf gisteren het jaar van de draak! Het zal een mooi jaar worden.
